NİHAT APAYDIN

ANMA

(1929-1980)
SEVGİLİ BABAM NİHAT APAYDIN’a
Önümde, tam karşımda siyah beyaz bir fotoğraf… Konuşuyor benimle. Genç bir adam
heyecanla bakıyor önündeki torna tezgahına. Yeni mezun işini seven bir delikanlı
olmalı, yakışıklı da. Torna tezgahına bakıyorum, hiç makinalardan, tezgahlardan
anlamayan ben, o yağ kokulu tezgahı tanıyorum. Nasıl çalıştığını, sesini, rengini…
Geçmişin perdesi açılıyor önümde, ve ben ne kadar küçüğüm o zaman.
Genç makine mühendisi torna tezgahının önünde yılların içinden dokunarak bakacağını,
bakılacağını; bakıldığını bilmeden/bilemeden orada heyecanla duruyor. Hangi
düşüncenin esini ile bu fotoğraf çekilmiş ve hangi değerli ellerle bugünlere kadar
saklanıp korunmuş bilemiyorum. Ama işte bu sessiz ve dingin gecede siyah beyaz bir
fotoğraf duruyor karşımda. Bu sensin diyorum ona fısıldayarak….
Bakışlarını yakalamaya çalışıyorum anılarımı zorlayarak Hiç üzerime bulaşmamış
makine yağlarıyla kokularına karışıyorum; Bu sensin biliyorum… Adımı veren; kanımı veren; soyadımı veren… Beni ben yapan sensiz diyorum usulca, Şimdi ağlıyorsam bile sevinçten inan. Çünkü seni hiç torna tezgahının önünde görmemiştim. Seni hep yorgun bitkin bir halde eve geldiğinde bile Görmemiştim, Çünkü ben hep derin uykularda
olurdum sen eve geldiğinde, Ve sen her seferinde yanağıma öpücükler kondururdun Rüyalarımda sanırdım…
Zaman akıp gitmiş… Siyah beyaz bir fotoğraf karesinde duruyorsun şimdi
Anılarımla karşı karşıyayım bu gece Korkma ağlamıyorum, gözyaşlarım sevinçten
Bir kere değil bin kere değil sayısız kere dokunacağım Bu fotoğrafa; çünkü bu sensin,
Torna tezgahının başında gururlu ve heyecanlı,
Sevgili Babacığım…Rengin Bingöl

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir